Τρικύλινδροι κινητήρες: Τεχνολογική λύση ή συμβιβασμός;

Οι τρικύλινδροι κινητήρες είναι μια από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές αλλαγές στα σύγχρονα αυτοκίνητα, όμως τα πλεονεκτήματά τους δεν ισχύουν πάντα εκτός πόλης και υπό πλήρες φορτίο.

Οι τρικύλινδροι κινητήρες έχουν εξελιχθεί σε βασική επιλογή για τους περισσότερους κατασκευαστές, ιδιαίτερα σε αυτοκίνητα μικρής και μεσαίας κατηγορίας. Το πέρασμα από τους τετρακύλινδρους στους τρεις κυλίνδρους δεν έγινε τόσο για λόγους απόδοσης ή οδηγικής ευχαρίστησης, αλλά κυρίως για να μειωθεί το κόστος παραγωγής και να επιτευχθούν οι αυστηρότεροι περιβαλλοντικοί στόχοι.

Η λογική του downsizing -μείωση του κυβισμού και του βάρους του κινητήρα, σε συνδυασμό με τούρμπο- υποσχόταν καλύτερες επιδόσεις και χαμηλότερη κατανάλωση, χωρίς να επηρεάζεται η οδηγική εμπειρία. Ωστόσο, στην πράξη, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.

Αρχικά, ένα τρικύλινδρο μοτέρ έχει λιγότερα κινούμενα μέρη, κάτι που θεωρητικά σημαίνει λιγότερες τριβές, μικρότερο βάρος και αυξημένη μηχανική απόδοση. Όμως η απώλεια του τέταρτου κυλίνδρου έχει και το τίμημά της. Οι τρικύλινδροι χαρακτηρίζονται από αυξημένους κραδασμούς, καθώς η μηχανική ισορροπία δεν αντισταθμίζεται.

Έτσι, οι κατασκευαστές χρησιμοποιούν διάφορες τεχνικές όπως αντικραδασμικούς άξονες ή εξελιγμένες βάσεις κινητήρα, για να περιορίσουν τις δονήσεις, αλλά ο πλήρης περιορισμός δεν είναι εφικτός. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και μια χαρακτηριστική «τραχιά» χροιά, που είναι αισθητή σε ρελαντί και στις χαμηλές στροφές.

Από πλευράς κατανάλωσης, οι τρικύλινδροι αποδίδουν καλά κυρίως στην πόλη ή σε ήπιες διαδρομές, όπου λειτουργούν στις ιδανικές στροφές με ελάχιστο φορτίο. Σε τέτοιες συνθήκες μπορούν όντως να επιτύχουν κατανάλωση κοντά στις εργοστασιακές τιμές.

Ωστόσο, σε πιο απαιτητική χρήση, όπως στην εθνική οδό, σε φορτωμένο αυτοκίνητο ή με υψηλές ταχύτητες, η μειωμένη ροπή τους αναγκάζει τον οδηγό να πιέζει περισσότερο. Αυτό σημαίνει υψηλότερες στροφές, συχνές αλλαγές σχέσεων και τελικά αυξημένη κατανάλωση, που μπορεί να πλησιάσει ή και να ξεπεράσει την αντίστοιχη ενός τετρακύλινδρου.

Ένα άλλο σημείο που προβληματίζει είναι η αντοχή τους σε βάθος χρόνου, ειδικά όταν συνδυάζονται με turbo και λίγα κυβικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν καταγραφεί προβλήματα υπερθέρμανσης ή φθοράς σε μέρη όπως οι τουρμπίνες ή τα έμβολα, κυρίως λόγω έντονης καταπόνησης. Βέβαια, αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη χρήση και τη συντήρηση ή ακόμη και από βρεφικές ασθένειες (π.χ. όπως οι τρικύλινδροι της Stellantis με το θέμα του εμποτιζόμενου ιμάντα).

Αν και πλέον σχεδόν κάθε μικρό ή μεσαίο αυτοκίνητο εφοδιάζεται με έναν τρικύλινδρο κινητήρα, ο οδηγός που κάνει πολλά χιλιόμετρα, κυρίως σε «ανοικτούς» δρόμους ή μεταφέρει βάρη, θα διαπιστώσει ότι η εξοικονόμηση καυσίμου δεν είναι πάντα δεδομένη. Ειδικά σε SUV ή crossover με αυξημένο βάρος και αεροδυναμική αντίσταση, οι περιορισμοί των τριών κυλίνδρων γίνονται πιο έντονοι.

Από την άλλη, σε ένα ελαφρύ αυτοκίνητο πόλης και με σωστό οδηγικό στυλ, η επιλογή τρικύλινδρου παραμένει λογική, τόσο για το κόστος κτήσης όσο και για τη συνολική οικονομία.

Συμπερασματικά, οι τρικύλινδροι δεν είναι η ιδανική λύση για όλους. Είναι προϊόν συμβιβασμού, κατάλληλο για συγκεκριμένα σενάρια χρήσης, και όχι πανάκεια για την κατανάλωση και το περιβάλλον. Ο υποψήφιος αγοραστής οφείλει να σταθμίσει τις ανάγκες του πριν αποφασίσει, καθώς ο αριθμός των κυλίνδρων δεν λέει πάντα όλη την αλήθεια.