Δεκάδες νέες μάρκες από την Κίνα γεμίζουν την ευρωπαϊκή αγορά, αλλά όλα τους δείχνουν… συγγενικά. Είναι σύμπτωση ή κάτι πιο οργανωμένο κρύβεται πίσω από την ομοιότητα;*
Κάτι πολύ οργανωμένο -ή πολύ περίεργο- συμβαίνει με τα κινεζικά αυτοκίνητα. Μοιάζει σαν να μην είναι αποτέλεσμα ανεξάρτητων εταιρειών, αλλά προϊόν συντονισμένης προσπάθειας, σχεδόν στρατηγικής εθνικού επιπέδου. Κι αν σας φαίνεται υπερβολή, ας το δούμε αλλιώς: γιατί τα περισσότερα από αυτά τα αυτοκίνητα μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους;
Κάποιοι λένε πως πίσω από το «θαύμα» της κινεζικής αυτοκινητοβιομηχανίας κρύβεται ένα σχέδιο που στήθηκε πίσω από κλειστές πόρτες, κάπου στα μέσα των 2000s. Εκεί όπου οι ευρωπαϊκές εταιρείες έστηναν εργοστάσια στην Κίνα, μετέφεραν τεχνογνωσία, εκπαιδευτικά προγράμματα και ένα ολόκληρο οικοσύστημα. Την ίδια στιγμή, οι Κινέζοι παρακολουθούσαν προσεκτικά. Έπαιρναν σημειώσεις.
Και κάπου εκεί, λέει η θεωρία, μαζεύτηκαν οι ιθύνοντες -κρατικοί και ιδιώτες- και είπαν: «Έχουμε μπροστά μας την ευκαιρία του αιώνα. Παίρνουμε ό,τι μάθαμε, το εξελίσσουμε, το κάνουμε δικό μας. Και το εξάγουμε». Έτσι, δημιουργήθηκε ένα κοινό τεχνολογικό υπόβαθρο: πλατφόρμες, μπαταρίες, αρχιτεκτονικές infotainment, λογισμικά. Η βάση μπήκε. Και μετά, μοιράστηκε. Με τις ευλογίες της κινεζικής κυβέρνησης.
Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι σήμερα, σε μια έκθεση αυτοκινήτου, μπορείς να δεις 10 διαφορετικά κινεζικά SUV και να μπερδευτείς. Όχι επειδή δεν είναι καλοσχεδιασμένα – το αντίθετο. Είναι κομψά, καλοφτιαγμένα, ποιοτικά, φουλ στον εξοπλισμό. Αλλά… μοιάζουν. Και όχι απλώς στα φανάρια ή στη μάσκα – μοιάζουν στην αίσθηση, στη φιλοσοφία, στο πώς συμπεριφέρονται στον δρόμο.
Μπαίνεις σε ένα από αυτά και βλέπεις έναν μίνιμαλ πίνακα οργάνων, μια τεράστια οθόνη αφής, ίσως και κανένα διακόπτη – άντε δύο, για τα φλας. Το τιμόνι είναι σαν να έχει βγει από την ίδια μήτρα με του διπλανού μοντέλου. Το μενού του infotainment; Ίδιο. Αν έχεις ζήσει με 2-3 από δαύτα, ξέρεις με κλειστά μάτια που θα βρεις τι. Η φιλοσοφία της Tesla έχει ξεκάθαρα εμπνεύσει τον κινεζικό σχεδιασμό.
Στο δρόμο, τα πράγματα δεν αλλάζουν πολύ. Βαρύτερο ή ελαφρύτερο, το τιμόνι έχει παρόμοια αίσθηση, το πεντάλ του φρένου αντιδρά με τον ίδιο τρόπο. Η ανάρτηση είναι ρυθμισμένη για άνεση, άντε να είναι λίγο πιο σφιχτή, η επιτάχυνση είναι δυνατή, αλλά προβλέψιμη. Είναι σαν να οδηγείς παραλλαγές του ίδιου μοντέλου, με διαφορετικό σήμα.
Και εκεί έρχεται η θεωρία συνωμοσίας: Μήπως όλα αυτά τα μοντέλα δεν είναι και τόσο διαφορετικά; Μήπως πρόκειται για μια μεγάλη πλατφόρμα, με πολλαπλά «πρόσωπα», προσαρμοσμένα σε κάθε εμπορική στρατηγική; Μήπως οι κινεζικές φίρμες λειτουργούν λίγο σαν… ομάδα παραγωγής, που αλλάζει απλώς το εξωτερικό «πακέτο»;
Ασφαλώς, δεν λέμε ότι δεν υπάρχει καινοτομία. Ορισμένες εταιρείες κάνουν πράγματα πραγματικά εντυπωσιακά: νέες μπαταρίες, αναβαθμίσεις over-the-air, τεχνολογίες αυτόνομης οδήγησης. Αλλά το «ζουμί» είναι αλλού: στη βάση. Και η βάση φαίνεται να είναι κοινή, έστω και διανθισμένη με διαφορετική εσάνς.
Μπορεί λοιπόν να μιλάμε για ένα είδος «τεχνολογικού κουπονιού»: παίρνεις τον σχεδιασμό από το ράφι Α, την πλατφόρμα από το ράφι Β, το software από το Γ και… ιδού, ένα νέο μοντέλο έτοιμο για εξαγωγή. Αρκεί να του δώσεις ένα καλό όνομα, με τρία γράμματα και έναν αριθμό, και να το «ντύσεις» με μια μικρή δόση ευρωπαϊκής φινέτσας.
– Οι Κινέζοι; Το πάνε μια χαρά, και θα το πάνε καλύτερα…
– Οι Ευρωπαίοι; Όταν ξυπνήσουν, για αρκετούς το τρένο θα έχει φύγει…
– Και ζήσαμε εμείς καλά, και οι άλλοι καλύτερα…
*Το παραπάνω κείμενο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα, γεγονότα ή εταιρείες είναι απολύτως συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα 🕵️♂️🤔🔍
-
-
-
-
-
-
