Η γρήγορη αλλοίωση του χρώματος του λαδιού είναι αποτέλεσμα σύγχρονων τεχνολογιών καύσης και όχι φθοράς.
Όποιος έχει αλλάξει έστω μία φορά λάδι στον κινητήρα του αυτοκινήτου του, έχει παρατηρήσει τη μεγάλη διαφορά στο χρώμα. Το φρέσκο λάδι είναι διαυγές και χρυσαφί, όμως μετά από λίγα μόλις χιλιόμετρα στον κινητήρα αποκτά σκούρο καφέ ή σχεδόν μαύρο χρώμα. Το φαινόμενο αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό και, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν αποτελεί ένδειξη ότι απαιτείται άμεση αλλαγή λαδιών.
Ακόμη και αμέσως μετά τον ολική αλλαγή, μικρές ποσότητες παλιού λαδιού παραμένουν μέσα στον κινητήρα. Δεν είναι δυνατόν να αποστραγγιστεί πλήρως από όλα τα κανάλια, τις επιφάνειες και τα εξαρτήματα. Αυτά τα υπολείμματα αρκούν για να «σπάσουν» το καθαρό χρώμα του νέου λαδιού μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Ο βασικός στόχος της αλλαγής δεν είναι η απόλυτη καθαρότητα, αλλά η αποκατάσταση της λιπαντικής ικανότητας και της αποτελεσματικότητας των πρόσθετων.
Ο κύριος λόγος που το λάδι μαυρίζει είναι τα κατάλοιπα της καύσης. Κατά τη λειτουργία του κινητήρα, παράγονται μικροσκοπικά σωματίδια αιθάλης, τα οποία περνούν από τα ελατήρια των εμβόλων και καταλήγουν στο κάρτερ. Εκεί, το λάδι λειτουργεί ως «φορέας», συγκρατώντας αυτά τα σωματίδια σε αιώρηση, ώστε να μην επικάθονται σε μεταλλικές επιφάνειες.
Το φαινόμενο είναι εντονότερο στους σύγχρονους κινητήρες άμεσου ψεκασμού και στους πετρελαιοκινητήρες. Σε αυτούς, η καύση γίνεται υπό πολύ υψηλή πίεση και σε συνθήκες όπου δεν αναμειγνύεται πάντα ιδανικά το καύσιμο με τον αέρα. Μικρά σταγονίδια καυσίμου καίγονται ατελώς και μετατρέπονται σε αιθάλη, η οποία σταδιακά σκουραίνει το λάδι. Σε κρύες εκκινήσεις και σε συχνή χρήση σε μικρές αποστάσεις, το φαινόμενο εντείνεται ακόμη περισσότερο.
Αντίθετα, σε παλαιότερους ατμοσφαιρικούς βενζινοκινητήρες με έμμεσο ψεκασμό, το λάδι μπορεί να διατηρεί ανοιχτό χρώμα για αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κινητήρες αυτοί ήταν «καθαρότεροι» συνολικά, αλλά ότι παρήγαγαν λιγότερη αιθάλη, εις βάρος όμως της κατανάλωσης και των εκπομπών ρύπων.
Εκτός από τα κατάλοιπα καύσης, το λάδι επιβαρύνεται και από καύσιμο και υγρασία, ειδικά σε οχήματα που κινούνται κυρίως σε αστικές συνθήκες. Κατά τη διάρκεια έντονης λειτουργίας σε ταξίδι, παλιές επικαθίσεις μπορεί να αποκολληθούν και να περάσουν στο λάδι, σκουραίνοντάς το ακόμη περισσότερο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ένας πιο συχνός έλεγχος ή πρόωρη αλλαγή μπορεί να είναι ωφέλιμη, όπως επισημαίνει το γερμανικό auto-motor-und-sport.
Συμπερασματικά, το μαύρο χρώμα του λαδιού δεν αποτελεί από μόνο του λόγο ανησυχίας. Αντιθέτως, δείχνει ότι το λάδι κάνει σωστά τη δουλειά του, δεσμεύοντας τους ρύπους και προστατεύοντας τα εσωτερικά μέρη του κινητήρα. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι το χρώμα, αλλά η τήρηση των σωστών διαστημάτων αλλαγής και η χρήση του κατάλληλου λιπαντικού.
-
-
-
-
-
-
