Οι εντυπωσιακές τιμές kW στις παρουσιάσεις απέχουν πολύ από την καθημερινότητα, όπου η φόρτιση γίνεται κυρίως πιο αργά απ’ όσο νομίζουμε.
Η μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση συνοδεύεται από εντυπωσιακά νούμερα. Νέα μοντέλα υπόσχονται φόρτιση με 150, 250 ή και περισσότερα kW, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η διαδικασία θα είναι γρήγορη και εύκολη. Στην πράξη όμως, η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική.
Το βασικό σημείο που συχνά παραβλέπεται είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των φορτίσεων γίνεται με εναλλασσόμενο ρεύμα (AC) και όχι με συνεχές (DC). Οι ταχυφορτιστές είναι αυτοί που «γράφουν» τα μεγάλα νούμερα, όμως αποτελούν μειοψηφία στις υποδομές. Οι περισσότεροι οδηγοί φορτίζουν στο σπίτι ή σε δημόσιους φορτιστές έως 22 kW, που στην πράξη μεταφράζεται σε πολύ πιο αργούς χρόνους.
Η εξήγηση είναι απλή και έχει να κάνει με την ίδια τη φύση του ηλεκτρικού δικτύου. Σε μια τυπική εγκατάσταση, η ισχύς που μπορεί να περάσει είναι περιορισμένη. Για παράδειγμα, σε μονοφασική φόρτιση, η ισχύς συνήθως δεν ξεπερνά τα 3,7 kW, ενώ σε τριφασική μπορεί να φτάσει τα 11 ή το πολύ 22 kW. Αυτά τα νούμερα απέχουν πολύ από τα 150+ kW που διαφημίζονται.
Ένα ακόμη σημαντικό θέμα είναι το πώς φορτίζει το ίδιο το αυτοκίνητο. Πολλά plug-in υβριδικά (PHEV) εξακολουθούν να υποστηρίζουν μόνο μονοφασική φόρτιση. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν συνδεθούν σε πιο ισχυρό φορτιστή, δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν την πλήρη ισχύ. Στην πράξη, η φόρτιση περιορίζεται σημαντικά, ανεξάρτητα από την υποδομή
Ακόμη και στα αμιγώς ηλεκτρικά, υπάρχουν περιορισμοί. Αν και τα περισσότερα σύγχρονα μοντέλα υποστηρίζουν τριφασική φόρτιση 11 kW, η πραγματική ταχύτητα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: τη θερμοκρασία της μπαταρίας, το επίπεδο φόρτισης και φυσικά το ίδιο το δίκτυο.
Στην καθημερινότητα, αυτό σημαίνει ότι η «γρήγορη φόρτιση» είναι περισσότερο η εξαίρεση παρά ο κανόνας. Ένας οδηγός που φορτίζει στο σπίτι ή σε ένα δημόσιο σημείο AC, μπορεί να χρειαστεί αρκετές ώρες για πλήρη φόρτιση. Αντίθετα, οι υψηλές ταχύτητες των DC φορτιστών αφορούν κυρίως ταξίδια και συγκεκριμένες συνθήκες.
Υπάρχει επίσης και μια πρακτική παγίδα. Σε αρκετές περιπτώσεις, αυτοκίνητα προσφέρονται με δυνατότητα ταχύτερης φόρτισης, αλλά ο βασικός εξοπλισμός δεν την υποστηρίζει πλήρως. Έτσι, ο οδηγός πρέπει να πληρώσει επιπλέον για καλώδια ή εξοπλισμό, ώστε να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες που διαφημίζονται.
Τέλος, δεν πρέπει να παραβλέπεται και το θέμα της ασφάλειας. Παρότι χρονοβόρα, η φόρτιση από απλή οικιακή πρίζα μπορεί να φαίνεται εύκολη λύση, αλλά δεν είναι πάντα ασφαλής για συνεχή χρήση. Σε παλαιότερες εγκαταστάσεις, υπάρχει κίνδυνος υπερθέρμανσης, κάτι που καθιστά απαραίτητο τον έλεγχο από ειδικό. Για αυτό συνίσταται η χρήση wallbox.
Συμπερασματικά, η εικόνα που παρουσιάζεται γύρω από τη φόρτιση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων είναι συχνά πιο αισιόδοξη από την πραγματικότητα. Αυτό δεν επισκιάζει την ηλεκτροκίνηση, αλλά ότι απαιτείται σωστή ενημέρωση. Στην τελική, η χρήση δεν καθορίζεται από το μέγιστο νούμερο που αναγράφεται στο φυλλάδιο, αλλά από το πώς φορτίζει το αυτοκίνητο στην καθημερινότητα.
