Η δεύτερη αναβάθμιση του κινητήρα έφερε περισσότερη ισχύ στη Ferrari, όχι όμως αρκετή για να καλύψει τη διαφορά από τη Mercedes, με το πρόβλημα να επηρεάζει τελικά και τη διαχείριση των ελαστικών.
Η Monza ήταν το Grand Prix στο οποίο η Ferrari ήθελε όσο τίποτε άλλο να δείξει ότι μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τους βασικούς αντιπάλους της. Οι ενδείξεις της Παρασκευής ήταν μάλιστα ενθαρρυντικές, με τον ρυθμό στις προσομοιώσεις αγώνα να βρίσκεται κοντά σε εκείνον της Mercedes. Στον αγώνα, όμως, η εικόνα άλλαξε γρήγορα.
Το ξεκίνημα ουσιαστικά χάλασε από τα πρώτα μέτρα. Charles Leclerc και Lewis Hamilton έφτασαν μαζί στην πρώτη σικέιν, με τον Hamilton να αναγκάζεται να βγει στο χαλίκι και να υποχωρεί στην ένατη θέση. Αργότερα ο Βρετανός εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την απουσία σαφών κανόνων στις μεταξύ τους μάχες.
Για τον Leclerc τα πράγματα εξελίχθηκαν ακόμη χειρότερα. Στις πρώτες φάσεις έχασε θέσεις από τους Pierre Gasly και Max Verstappen και, πιεζόμενος πλέον από τον Oscar Piastri, πήρε μεγάλο ρίσκο στην Parabolica. Πάτησε στο βαμμένο τμήμα στην έξοδο, έχασε τον έλεγχο και κατέληξε στις μπαριέρες, βάζοντας πρόωρα τέλος στον αγώνα του.
Ο Hamilton έμεινε έτσι μόνος να διεκδικεί ένα καλό αποτέλεσμα για τη Ferrari. Για ένα διάστημα βρέθηκε ακόμη και στην τρίτη θέση, όμως η παρατεταμένη μάχη του με τον Piastri κόστισε χρόνο, ενέργεια και κυρίως ελαστικά. Μετά από 25 γύρους απείχε ήδη οκτώ δευτερόλεπτα από τις δύο Mercedes που βρίσκονταν μπροστά.
Εκεί φάνηκε και ένα από τα βασικά προβλήματα του SF-26 στη Monza. Η Ferrari εξακολουθούσε να χάνει χρόνο στις ευθείες και ο Hamilton προσπαθούσε να καλύψει μέρος αυτής της διαφοράς πιέζοντας περισσότερο στις στροφές. Το αποτέλεσμα ήταν μεγαλύτερη καταπόνηση των ελαστικών και τελικά ένας συμβιβασμός που επηρέαζε συνολικά τον ρυθμό του αυτοκινήτου.
Κι αυτό παρά το γεγονός ότι η Ferrari έφερε στη Monza τη δεύτερη εξέλιξη της μονάδας ισχύος για τη φετινή σεζόν. Η σημαντικότερη αλλαγή ήταν ένας μεγαλύτερος υπερσυμπιεστής, ο οποίος προσφέρει πλεονεκτήματα σε διαφορετικούς τύπους πίστας, χωρίς όμως από μόνος του να μεταμορφώνει την απόδοση του κινητήρα.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που αναφέρονται μετά τον αγώνα, η πρώτη αναβάθμιση που είχε εμφανιστεί στο Spielberg απέφερε περίπου 5 ίππους, ενώ η δεύτερη πρόσθεσε λίγο περισσότερους από 10. Η διαφορά από τη Mercedes μειώθηκε, αλλά δεν εξαφανίστηκε. Αυτό παραδέχθηκε και ο Frédéric Vasseur, σημειώνοντας ότι η Ferrari έχει πλησιάσει, αλλά εξακολουθεί να υπολείπεται αισθητά.
Το θέμα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο λόγω του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι σημερινές υβριδικές μονάδες ισχύος. Όταν υπάρχει έλλειμμα από τον κινητήρα εσωτερικής καύσης, το σύστημα διαχείρισης προσπαθεί να το καλύψει με ηλεκτρική ενέργεια. Το πού και πότε θα χρησιμοποιηθεί αυτή η ενέργεια είναι κρίσιμο, ειδικά σε μια πίστα όπως η Monza.
Η Ferrari είχε επιλέξει να δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στον τρίτο τομέα της πίστας, ενώ η Mercedes στον πρώτο. Όταν όμως ένας οδηγός χρησιμοποιεί περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια σε μια μάχη στην ευθεία εκκίνησης-τερματισμού, μπορεί να τη στερηθεί αργότερα στον γύρο. Αυτό φάνηκε αρκετές φορές στην περίπτωση του Hamilton, ο οποίος κατάφερνε να επιτεθεί αλλά στη συνέχεια ήταν ευάλωτος στην αντεπίθεση.
Για τη Ferrari υπάρχει πλέον και ένας επιπλέον περιορισμός. Η εξέλιξη της μονάδας ισχύος για το 2026 έχει ολοκληρωθεί, επομένως δεν υπάρχει άλλο ουσιαστικό βήμα που μπορεί να γίνει στον κινητήρα μέσα στη χρονιά. Αντίθετα, η Mercedes εξετάζει ακόμη μία εξέλιξη του V6 Turbo, πιθανώς ήδη από το Baku.
Η Scuderia δεν πρόκειται πάντως να σταματήσει την εξέλιξη του SF-26. Στη Monza υπήρχαν αλλαγές στην εμπρός πτέρυγα, στο δάπεδο και στους αεραγωγούς των πίσω φρένων, ενώ οι μηχανικοί προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν γιατί το μονοθέσιο έχανε χρόνο και στις δύο Lesmo, στροφές στις οποίες κανονικά θα έπρεπε να είναι ανταγωνιστικό.
Ο Vasseur έχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι η εξέλιξη θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος της σεζόν. Η Ferrari έχει κάνει μέχρι σήμερα αλλαγές σε 41 διαφορετικά σημεία του SF-26, έναντι 37 της McLaren και μόλις 23 της Mercedes.
Η Monza, επομένως, δεν χάθηκε για έναν μόνο λόγο. Η σύγκρουση συμφερόντων των δύο οδηγών στην πρώτη σικέιν, το λάθος του Leclerc και η στρατηγική εξέλιξη του αγώνα έπαιξαν τον ρόλο τους. Πίσω από όλα αυτά, όμως, παραμένει ένα τεχνικό ζήτημα που η Ferrari δεν έχει ακόμη λύσει πλήρως: το SF-26 εξακολουθεί να χάνει στις ευθείες και η προσπάθεια να καλυφθεί αυτή η διαφορά καταπονεί περισσότερο τα ελαστικά.
