Τα σύγχρονα συστήματα πλοήγησης υπολογίζουν την κίνηση σε πραγματικό χρόνο μέσα από δεδομένα εκατομμυρίων κινητών και συνδεδεμένων αυτοκινήτων, πολύ πέρα από το απλό GPS.
Οι περισσότεροι οδηγοί χρησιμοποιούν καθημερινά εφαρμογές όπως το Google Maps ή το Waze θεωρώντας δεδομένο ότι γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή πού υπάρχει μποτιλιάρισμα και ποια διαδρομή είναι ταχύτερη. Πίσω όμως από τις χαρακτηριστικές κόκκινες και πορτοκαλί γραμμές στους χάρτες κρύβεται ένα ιδιαίτερα σύνθετο τεχνολογικό σύστημα που επεξεργάζεται αδιάκοπα τεράστιο όγκο πληροφοριών.
Το GPS από μόνο του δεν μπορεί να γνωρίζει αν ένας δρόμος έχει κίνηση. Ο ρόλος του περιορίζεται στον εντοπισμό της θέσης ενός αυτοκινήτου ή ενός smartphone μέσω δορυφόρων. Η πραγματική εικόνα της κυκλοφορίας προκύπτει από την ανάλυση δεδομένων που αποστέλλονται συνεχώς από εκατομμύρια χρήστες.
Κάθε φορά που ένας οδηγός χρησιμοποιεί εφαρμογή πλοήγησης, η συσκευή του μεταδίδει ανώνυμα πληροφορίες όπως η ταχύτητα, η θέση και η κατεύθυνση κίνησης. Όταν το σύστημα διαπιστώσει ότι μεγάλος αριθμός χρηστών κινείται ασυνήθιστα αργά σε ένα συγκεκριμένο σημείο, καταλαβαίνει ότι υπάρχει συμφόρηση ή κάποιο συμβάν.
Οι servers των υπηρεσιών χαρτογράφησης συγκρίνουν διαρκώς τη μέση ταχύτητα των αυτοκινήτων με τα φυσιολογικά δεδομένα κάθε δρόμου. Αν για παράδειγμα ένας αυτοκινητόδρομος όπου συνήθως τα αυτοκίνητα κινούνται με 120 χλμ./ώρα εμφανίσει ξαφνικά μέση ταχύτητα 25 χλμ./ώρα, το σύστημα χαρακτηρίζει το τμήμα ως προβληματικό.
Για να αποφευχθούν λάθη, τα δεδομένα φιλτράρονται συνεχώς. Ένα μόνο κινητό που κινείται αργά δεν αρκεί ώστε να δημιουργηθεί ένδειξη κυκλοφοριακής συμφόρησης. Ο αλγόριθμος πρέπει να επιβεβαιώσει ότι η ίδια εικόνα καταγράφεται ταυτόχρονα από μεγάλο αριθμό χρηστών.
Πολύ σημαντικό ρόλο έχουν πλέον και τα ίδια τα αυτοκίνητα. Πολλά σύγχρονα μοντέλα με online συνδεσιμότητα μεταδίδουν ανώνυμα πληροφορίες για την ταχύτητα, τη λειτουργία των υαλοκαθαριστήρων ή ακόμη και την ενεργοποίηση των ηλεκτρονικών συστημάτων πρόσφυσης.
Με αυτόν τον τρόπο, οι πλατφόρμες μπορούν να αναγνωρίζουν όχι μόνο μποτιλιάρισμα αλλά και βροχή, ολισθηρότητα ή δύσκολες καιρικές συνθήκες σε συγκεκριμένες περιοχές.
Οι εφαρμογές πλοήγησης δεν λειτουργούν όμως μόνο με δεδομένα της στιγμής. Χρησιμοποιούν επίσης ιστορικά στοιχεία κυκλοφορίας ώστε να προβλέπουν τι πιθανότατα θα συμβεί μέσα στα επόμενα λεπτά.
Για παράδειγμα, το σύστημα γνωρίζει ότι συγκεκριμένοι δρόμοι παρουσιάζουν σχεδόν καθημερινά αυξημένη κίνηση συγκεκριμένες ώρες. Έτσι, μπορεί να υπολογίσει καθυστερήσεις προληπτικά, πριν ακόμη δημιουργηθεί πλήρως η ουρά.
Η ακρίβεια είναι πλέον τόσο μεγάλη ώστε οι σύγχρονες εφαρμογές μπορούν να ξεχωρίσουν αν ένα αυτοκίνητο κινείται στον παράδρομο ή στην κεντρική λωρίδα ενός αυτοκινητοδρόμου. Για να το πετύχουν αυτό, χρησιμοποιούν εκτός από το GPS και αισθητήρες των smartphones όπως γυροσκόπια και επιταχυνσιόμετρα.
Παράλληλα, δεδομένα αποστέλλονται και από υποδομές των δρόμων, όπως κάμερες κυκλοφορίας, αισθητήρες κάτω από την άσφαλτο και κέντρα διαχείρισης κυκλοφορίας. Έτσι, αν ένας δρόμος κλείσει λόγω έργων ή ατυχήματος, οι εφαρμογές μπορούν να το γνωρίζουν ακόμη και πριν φτάσουν αρκετά αυτοκίνητα στο σημείο.
Στην ουσία, τα σύγχρονα συστήματα live traffic λειτουργούν σαν ένα τεράστιο ψηφιακό δίκτυο πληροφοριών όπου smartphones, αυτοκίνητα, servers και αλγόριθμοι συνεργάζονται συνεχώς για να υπολογίζουν την πιο γρήγορη και ασφαλή διαδρομή.
