Οι περισσότεροι οδηγοί θεωρούν ότι πρόκειται για λόγους ασφαλείας ή για κάποιο ελάττωμα, όμως η πραγματική αιτία που τα πίσω παράθυρα δεν εξαφανίζονται πλήρως μέσα στην πόρτα είναι πολύ πιο απλή.
Αν έχετε παρατηρήσει ότι τα πίσω παράθυρα του αυτοκινήτου σας σταματούν πριν κατέβουν εντελώς, δεν είστε οι μόνοι. Είναι ένα χαρακτηριστικό που συναντάται στη συντριπτική πλειονότητα των σύγχρονων μοντέλων και συχνά δημιουργεί την εντύπωση ότι πρόκειται για περιορισμό ασφαλείας ή ακόμη και για σχεδιαστικό λάθος.
Στην πραγματικότητα, η εξήγηση κρύβεται στην ίδια τη γεωμετρία του αυτοκινήτου. Όταν πατάμε τον διακόπτη, το τζάμι δεν εξαφανίζεται μαγικά μέσα στην πόρτα. Ολόκληρο το φύλλο του γυαλιού πρέπει να κινηθεί προς τα κάτω και να χωρέσει στο εσωτερικό της. Στις εμπρός πόρτες αυτό είναι σχετικά εύκολο, καθώς είναι μεγαλύτερες και διαθέτουν περισσότερο διαθέσιμο ύψος.
Στις πίσω πόρτες όμως η κατάσταση είναι διαφορετική. Το κάτω πίσω τμήμα τους διαμορφώνεται γύρω από τον θόλο του πίσω τροχού, ο οποίος καταλαμβάνει σημαντικό μέρος του εσωτερικού χώρου. Έτσι, το τζάμι συχνά δεν έχει αρκετό διαθέσιμο χώρο για να κατέβει ολόκληρο και σταματά πριν η κάτω πλευρά του συναντήσει τον θόλο.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι καινούργιο. Οι κατασκευαστές αντιμετωπίζουν τον συγκεκριμένο περιορισμό εδώ και δεκαετίες και, παρά την εξέλιξη των σχεδιαστικών εργαλείων, οι βασικοί γεωμετρικοί περιορισμοί παραμένουν οι ίδιοι.
Μάλιστα, στο εσωτερικό μιας πόρτας δεν υπάρχει χώρος μόνο για το τζάμι. Εκεί φιλοξενούνται επίσης ο μηχανισμός ανύψωσης, το ηλεκτρικό μοτέρ, η κλειδαριά, ο μηχανισμός ασφάλισης, οι καλωδιώσεις, τα ηχεία, οι στεγανοποιήσεις και οι ενισχύσεις που απαιτούνται για την προστασία σε πλευρική σύγκρουση.
Θεωρητικά, οι μηχανικοί θα μπορούσαν να σχεδιάσουν μεγαλύτερη κοιλότητα μέσα στην πόρτα. Αυτό όμως θα απαιτούσε αλλαγές στη θέση του πίσω τροχού, στο μεταξόνιο, στις αναλογίες του αμαξώματος, στο άνοιγμα της πίσω πόρτας ή ακόμη και στη δομή ασφαλείας του αυτοκινήτου. Πρόκειται για παρεμβάσεις που επηρεάζουν συνολικά τον σχεδιασμό και αυξάνουν σημαντικά το κόστος εξέλιξης.
Πολλοί πιστεύουν ότι ο περιορισμός υπάρχει για να αποτρέπεται η έξοδος παιδιών ή κατοικίδιων από το παράθυρο. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις. Η ασφάλεια των πίσω επιβατών εξασφαλίζεται από τις παιδικές κλειδαριές στις πίσω πόρτες και από το πλήκτρο απενεργοποίησης των ηλεκτρικών παραθύρων που βρίσκεται στη θέση του οδηγού. Δεν υπάρχει κανονισμός που να επιβάλλει τα πίσω παράθυρα να παραμένουν μερικώς ανοιχτά.
Υπάρχουν βέβαια και αυτοκίνητα στα οποία τα πίσω παράθυρα κατεβαίνουν πλήρως. Αυτό συμβαίνει κυρίως σε μοντέλα με μεγαλύτερες πίσω πόρτες ή με σχεδίαση που αφήνει περισσότερο διαθέσιμο χώρο κάτω από το τζάμι. Σε άλλες περιπτώσεις, οι κατασκευαστές χρησιμοποιούν ένα σταθερό μικρό τζάμι στο πίσω μέρος της πόρτας, ώστε το κινητό τμήμα να είναι μικρότερο και να χωρά ολόκληρο στο εσωτερικό της.
Ακόμη και σήμερα, με τα προηγμένα συστήματα σχεδίασης και τους ηλεκτρικούς μηχανισμούς τελευταίας γενιάς, το πρόβλημα δεν έχει εξαφανιστεί. Αντίθετα, οι μεγαλύτερες ζάντες, οι πιο έντονοι θόλοι, οι παχύτερες πόρτες για καλύτερη ηχομόνωση και οι αυξημένες απαιτήσεις παθητικής ασφάλειας κάνουν τη διαχείριση του διαθέσιμου χώρου ακόμη πιο δύσκολη.
Αν λοιπόν το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου σας σταματά πάντα στο ίδιο ακριβώς σημείο και το ίδιο συμβαίνει και στην απέναντι πλευρά, κατά πάσα πιθανότητα λειτουργεί όπως ακριβώς το σχεδίασαν οι μηχανικοί. Αντίθετα, αν ξαφνικά δεν κατεβαίνει όσο παλιά, κινείται στραβά, ακούγονται θόρυβοι ή αρνείται να ανέβει ξανά, τότε είναι πιθανό να υπάρχει βλάβη στον μηχανισμό ή στο ηλεκτρικό μοτέρ.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, πάντως, δεν φταίει ούτε ο διακόπτης ούτε κάποια δυσλειτουργία. Απλώς η φυσική και η γεωμετρία της πίσω πόρτας δεν αφήνουν αρκετό χώρο για να εξαφανιστεί ολόκληρο το τζάμι.
