Ο Φινλανδός υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους οδηγούς ράλι και συνέβαλε στην οργάνωση του παγκοσμίου πρωταθλήματος…
Η πρώτη του αγωνιστική εμφάνιση έγινε το 1959 στο ράλι των 1.000 Λιμνών και συμμετείχε με ένα Τriumph TR3 με συνοδηγό τον αδελφό του. Τερμάτισε στην 3η θέση πίσω από δύο Saab που οδηγούσαν οι Erik Carlsson και Rauno Aaltonen, ενώ για πρώτη φορά οδήγησε στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Βρετανία το 1963 όπου με ένα Mini κατέκτησε την 5η θέση.
Σημείωσε δεκάδες νίκες και διακρίσεις με Cooper S, ενώ ιστορική στιγμή στην καριέρα του ήταν η νίκη στο Μόντε Κάρλο του 1965, η οποία όμως του αφαιρέθηκε για κάποια μικρή παρατυπία στα φώτα του Mini (ο Pauli Toivonen που ήταν 2ος δεν αποδέχτηκε αποδέχτηκε ποτέ αυτή την νίκη). Ωστόσο, έμεινε γνωστός στα ράλι όταν το 1967 και πάλι στις 1.000 Λίμνες αναγκάστηκε να βγάλει την μισή διαδρομή με το καπό του κινητήρα σηκωμένο και το κεφάλι έξω από το παράθυρο!
Η εικόνα ενός Mini να πηγαίνει με το πλάι ήταν κάτι συνηθισμένο για τον Makinen καθώς ήταν από τους πρώτους -μαζί με τον Aaltonen- που χρησιμοποιούσαν το αριστερό πόδι για φρενάρισμα. Μια πρακτική που εφαρμόστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία αργότερα από όλα τα μεγάλα ονόματα του ΠΠΡ και που για τον Makinen ήταν απλά μία ανάγκη της εποχής, καθώς με μόλις 100 άλογα, το δεξί του πόδι ήταν μονίμως απασχολημένο να πατάει τέρμα το γκάζι ενώ το αριστερό έπρεπε να βρίσκει τρόπους να τοποθετεί το αυτοκίνητο πάνω στον δρόμο.
Από το 1968 ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην ζωή του Μakinen περνώντας από τα Mini στα Ford Escort. Η περισσότερη δύναμη των RS 1600 ταίριαξε στον Μakinen δίνοντάς του την δυνατότητα να κερδίσει αρκετούς αγώνες, και κυρίως το RAC που του πήγαινε και πάρα πολύ. Από την ίδρυση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι το 1973, o Φινλανδός έλαβε μέρος σε 39 αγώνες, σημειώνοντας τέσσερις νίκες, ανεβαίνοντας επτά φορές στο πόντιουμ των νικητών και κερδίζοντας 73 ειδικές διαδρομές. Το 1977, με τα νέα δεδομένα του ΠΠΡ να έχουν κάνει την εμφάνισή τους, ο Βάλντεγκαρντ παίρνει την θέση του στην Ford. Όμως ο Makinen δεν εγκατέλειψε τους αγώνες εντελώς, και μαζί με τον Jean Todt έκαναν αρκετούς αγώνες με Peugeot 504 V6 Coupe κυρίως σε Μαραθώνιους στην Αφρική.
Ο Μakinen υπήρξε ένας από εκείνους τους παλαιάς κοπής οδηγούς και ίσως η καλύτερη “γέφυρα” ανάμεσα στην πρώτη γενιά των αγώνων και στην μετεξέλιξή τους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι. Μπορούσε να οδηγήσει τα πάντα αρκεί να έχει έναν -ή και περισσότερους- κινητήρες, ενώ χαρακτηριστική είναι η εμπλοκή του και με αγώνες με σκάφη στην Αγγλία (όπου μάλιστα δεν του έφταναν οι δύο κινητήρες του σκάφους του και ζήτησε να βάλουν και έναν τρίτο…).
Εκτός των άλλων υπήρξε και ο κυριότερος εκπρόσωπος της πρώτης γενιάς των Φινλανδών οδηγών οι οποίοι στην συνέχεια και για αρκετά χρόνια κυριάρχησαν -και κυριαρχούν- όχι μόνο στα ράλι αλλά και σε όλες τις μορφές των αγώνων. Ο “Ιπτάμενος Φινλανδός” υπήρξε ένας πραγματικός πρωτοπόρος της εποχής του, μιας εποχής πολύ μακρινής από την σημερινή, τότε που ο άνθρωπος και η μηχανή έδεναν με έναν μοναδικό τρόπο, δημιουργώντας τους μύθους της σύγχρονης ιστορίας των αγώνων.
